Wiosna! Czas na zmiany? Zmiany u mnie zazwyczaj przychodzą na zimę, tak się stało i w tym roku, więc wiosna jest raczej czasem na ogarnięcie się w tych zmianach. Większość zmian wyszła mi na dobre. Mam dużo więcej czasu, chodzę do teatru, czytam książki, wreszcie z uwagą oglądam filmy, zamiast bezmyślnie gapić się na seriale i poza kupowaniem gazet - zaczęłam je czytać. Jedynym minusem wszystkich zmian jest to, że moja waga przypomina aktualnie słodkie czasy podstawówki, a skóra ma kolor kartki z nowo-kupionej książki... Drugi tydzień paskudnej choroby, która zatrzymuje mnie w domu w te piękne słoneczne dni, postanowiłam wykorzystać na ogarnięcie tematu. Colę zamieniamy na soki, tosty na chrupkie pieczywo, pizze na sałatki a chrupki na otręby i owoce. Wykopuję z szafy matę i przypominam sobie zestawy ćwiczeń na piłkę. W końcu trzeba się będzie jakoś zaprezentować za dwa tygodnie na plaży! Skoro siedzę w domu i postanawiam wszystko zmienić, warto też będzie znaleźć wyjątkowo pojemny karton i bez zbędnych sentymentów wyrzucić zasuszone kwiatki, butelki po specjalnych, przełomowych winach, skrzynki z listami (chociaż... to akurat warto zostawić ;) i mnóstwo niepotrzebnie nagromadzonych wspomnień. Na puste miejsca wstawię te kosmiczne ilości filmów i książek, którym nie mogę się nigdy oprzeć i na które w ciągu ostatnich miesięcy wydałam zdecydowanie za dużo pieniędzy. Niestety czas chyba na kolejny karton z napisem "art"...załadować do pełna i wstawić gdzieś na szafę. Za dużo to miejsca zajmuje, straszy w nocy, a pożytku żadnego z tego już nie ma... Potem zostanie tylko napisanie sobie ładnego CV i znalezienie dobrej pracy, która pozwoli mi nie myśleć o studiach przez najbliższy rok.

Jeśli to wszystko mi się uda to będę z siebie bardzo dumna, ale wierzę, że tym razem wszystko będzie dobrze. I tak już zaczynają się dziać rzeczy, które miałam jedynie w najśmielszych snach, więc kto wie... w końcu tak to już jest, że coś się kończy, a coś się zaczyna, prawda? ;)

Och, co za niespodzianka. Minął już rok. To tylko potwierdza wszystko do czego ostatnio doszłam i to, co pisałam ostatnio. Tak jak wtedy, tak samo później i przez cały rok, nic się nie wydarzyło. Nie, że jestem skromna i nie lubię się chwalić publicznie. Po prostu NIC się nie działo. schemat opisany poniżej cały czas pasował, tylko że doszło więcej pracy i więcej zajęć, przez co odpadło sporo telewizji i seriali, no i snu, ale o tym chyba nie muszę wspominać.
Tak czy inaczej jak to bywa ze mną na zimę, postanowiłam wszystko zmienić i wywrócić do góry nogami. Ponoć jak się stoi na głowie to się lepiej myśli. Powiem wam, że coś w tym jest, bo zaczęłam myśleć o rzeczach, które już dawno gdzieś zagrzebałam w codzienności. Na przykład przypomniałam sobie jak było wcześniej. Zanim moje życie na dobre się zatrzymało i umarło na jakiś dziwny zawał. Różnie ze mną w liceum bywało i sporo można o tych czasach opowiadać, niekoniecznie z dumą. Ale jest coś z czego zawsze byłam dumna. Kiedyś, w tamtych szalonych czasach ktoś zauważył, że czerpię z życia garściami. Kosztuję każdy jego fragment, często bez patrzenia na konsekwencję. I powiedział, że to jest piękne. Nie do końca zrozumiałam wtedy, kiedy byłam w samym środku tornada jakie wywoływałam. Ale potem z tego wypadłam i dopiero teraz, stojąc z boku, widzę jakie to było piękne. Przypominam sobie, że świat jest piękny a ludzie dobrzy. Powoli odkrywam jak cieszyć się życiem i brać wszystko nie patrząc na nadciągające problemy.  Przypominam sobie tą radosną i szczerą dziewczynę w dredach. Chyba wiem też czemu się ich pozbyłam. Po co miałam nosić coś, co już mnie nie definiuje. Tak daleko uciekłam od tego co kiedyś miałam w głowie, że przeciąganie tego wizerunku straciło sens. Tak więc, Radku, postaram się wrócić do tego co kiedyś tak bardzo Cię fascynowało. Staram się wymazać ze słownika słowo "nie" i na nowo zachwycić się życiem. Zbliża się piękna wiosna, to może bardzo pomóc. Oczywiście nie wszystko jest takie proste. Muszę się na nowo określić, zdefiniować. Do tego wszystkiego dochodzą jeszcze studia, z którymi nie mam pojęcia co zrobić. W świecie trochę bardziej mi sprzyjającym olałabym na rok uczelnie, pojechała w świat i spróbowała dowiedzieć się kim jestem, kim się stałam i kim chcę się stać... Ale to nie jest taki świat i muszę znaleźć czas na takie rozkminy pomiędzy projektami, które mnie nudzą, nie sprawiają żadnej przyjemności i niesamowicie męczą, mimo że jeszcze jakiś czas temu nie widziałam świata poza tym.

Ale czuję że mam na to siły. Wiem, że mam skąd czerpać energię. A to już coś. Wierzę, że będzie dobrze. W każdym razie... będzie lepiej!


P.S. Otwieram bloga. Jest tutaj pewnie masa rzeczy, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. Jak kiedyś będę miała czas to może go ocenzuruję. Ale z drugiej strony przez ostatni rok nie pisałam, blog jest tutaj chyba od 3 klasy gimnazjum, więc właściwie to już historia, która ma funkcję jedynie wspomnień i już nikomu nie powinna zaszkodzić. A takie otwarcie może zmotywować mnie do pisania, o ile oczywiście ktokolwiek będzie tu zaglądał trochę częściej niż ja sama;)
Miłej lektury!! :)

Robi się ze mną coś dziwnego. Mieszam się. Mam w głowie wszystkie obrazy z przeszłości. Ale wszystkie są nałożone na siebie. Siedząc na skarpie w Lubiążu, palę wiśnowe papierosy, popijam porto i czuję błękitnego banderasa. A to przecież zupełnie oddzielne wspomnienia. Brakuje mi niecodzienności. Brakuje mi czegoś specjalnego. Brakuje mi chodzenia 30cm ponad chodnikami. Brakuje mi na tyle, ze zerkam w stronę Wysp. Brakuje mi spania na materacu, palenia papierosów siedząc na parapecie, beztroskiego zycia muzyką i winem. Brakuje mi na tyle, że już prawie jestem we wrocławiu. Brakuje mi zabawy i spiewu. Brauje mi specjalnego traktowania. Brakuje mi porannej kawy. Brauje na tyle, że nie potrafię odwrócić głowy przechodząc koło pewnego domu.

Ale to nie tak. Mi nie brakuje uczucia. Nie tęsknię za tamtymi porywami serca. To byli ludzie. Mniej lub dużo bardziej dla mnie ważni. Czy znałam ich 3 tygodnie, pół roku czy 6 lat.. Brakuje mi ich po prostu. Tak jak brakuje przyjaciela, który nagle, bez pożegnania musiał gdzieś wyjechać, a potem zapomniał zadzwonić w dniu urodzin. Kotłuje się w tym wszystkim, czuję się z tym źle. Ale nic z tym nie zrobię. Niektórzy odchodząc zabrali spory kawałek mojego życia.

Przepraszam. Skłamałam mówiąc, że nie brakuje mi porywów serca. Zabiłabym za chociaż lekką arytmię. Śniadanie, praca, zakupy, obiad, pranie, sprzątanie, serial, kolacja, sen, śniadanie, praca, ... A ja wciąż mam 20, nie 40 lat. Ale chyba już nie mam prawa narzekać. Może i tak mam lepiej niż kiedykolwiek mogłabym mieć. Mam pewność. Obietnice trwałości. Jedyną rzecz, której wtedy brakowało. Za każdym razem. Może to więcej niż wszystko o czym mogłabym marzyć.